1995             

Sevgi geniş zamanlara yayılan,

Bir yaşama biçimidir.

Böyle yaşadıklarımdan çok şey var öğrendiklerim.

Bazen ateş çemberi içinden geçmişimdir.

Ya da bir gül bahçesinde dibe vurmuşumdur bazen.

Çareler çaresiz sorular yanıtsızdır.

Böyle düşte hayalde gezinirken bir zaman,

Acaba kaç yanılgıdan sonra doğruyu bulabilirdi insan.

Ve kaç düşüşten sonra yürümeyi öğrenebilirdik?

 

Yargısız sorgusuzdur aşk.

Nedensiz sevmektir biraz…

Oysa benim düşüşlerim dibe vurmaktı,

Yanılgılarım bitmeyecek gibi…

Kendi içimden bir kaçışı yaşarken,

Yalnızlaşan kalabalıkların arasında daha da yalnızlaşır yüreğim.

Su içinde suya hasretim.

Sanki sabrımı sınayan,

Amansız bir şeydi bu?

 

Sevgi emek ister, güç ister.

Ateşlerde yanmak gibi bir şey…

Benimse yollarımda çiçekler çelenk olmuştur.

Ve bir nefes kadar yakındım suya denize,

Oysa başka dallarda,

Al-beyaz çiçekler açtıracağımızı biliyorduk ikimizde…

Ne amansız bir çelişkidir bu,

Sanki sabrımızı sınayan,

Amansız bir direnişi yaşıyordu yüreklerimiz.

İşte böyle anlarda sevinçler içimde kırılıp kalır.

 

Zamanın durduramadığı yollarda,

Sona varışlarında ömrümüzün,

Daha erişemeden suya denize,

Düşmeden yürümek mümkün mü?

İnsan sabrının sınırları zorlayan,

Amansız bir çelişkidir bu…

 

 

Hatice  Elveren Peköz

 

 

 

Reklamlar