Bir Kardelen Masalı     

             1996

Kardelen baharı beklerken sabırsızdı.

Ondan zamansız açtırırdı taç yapraklarını.

Çok şey istemiyordu ve sabırla bekliyordu baharı.

Zamansız da olsa yeşeriyordu yeniden.

Mevsimlerden kara kış, o ise güzde bir çınar!

Yerler karla dolu olsa ne çıkar?

Yollar buzla kaplı olsa da engel mi ona?

Kardelen umudu olan, baharı bekliyordu.

Sabırsızlığı, zamansız sevinci ondan…

 

Bu bir kardelen masalıydı yüzyıllardır süregelen.

Kış ortasında bahara tutukluydu.

Yerler karla kaplı olsa da, arsız fırtınaları umursamıyordu.

Oysa zamansızdı bu diriliş

Mevsimlerden kış, bahar ise çok uzaklarda!

Onca güçlüğe dayanamazdı kardelen

Bahar ise sevmeye değerdi.

Onda sevgi, onda yeni bir yaşam…

Adı üstünde; başlı başına hayat!

Ona erişene dek dinmeyen deli fırtınalar kopar!

Yağmur ile boran…

Neydi, bu azim, bu çaba?

Dayanır mı buna can?

 

Bu bir kardelenin hazin öyküsü…

Kardelen kış ortasında olmazlarda açmıştı taç yapraklarını.

Sonra bir gün dönümünün ardından bahar geldi aniden.

Yaşam ise belirsizliklerle dolu ve bilinmezlerdeydi.

Her şeye rağmen baharı seviyordu.

Zamanlı zamansız, filizleniverdi yeniden.

Bahara erişemeyeceğini bilse de dağların doruklarında yaşama gülümsüyordu.

Baharın özlemiyle, dağ ve ovalar çiçeğe kesti birden.

Bulutlar ağlarken bile, kardelen baharı bekliyordu.

Kış ortasında umutla çiçekler açtırdı yeniden.

 

 

Hatice Elveren Peköz

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s