Düş Kapıları

Hayat kokardı çocuk denizlerim

Yağmura bürününce şiirlerim, yüreğim üşür.

Önce su olurum sonra toprak.

Yalnızlar rıhtımında savrulunca yaprak yaprak

Bir yanım gül bahçesine çıkar,

Bir yanda düş kapıları açılır ağır ağır

 

Ne kadar zaman oldu bilmiyorum?

Ayışığı gecelerinde bekler yalızlığım

Uzaklardan çağırırken çocukluğum,

Kapılar kapanır ağır ağır.

 

Hey gidi sefil, direngen çocukluğum

Seslensem içimdeki denizler uyanırdı

Bilirim, sevgim kıramaz yalnızlık zincirlerini

Kopmaz, koşamaz geleceğe doğru.

Gelen giden olmaz

 

Son bir defa gözlerimi yumsam hayata,

Okyanuslar ötesine güneşler doğmaz

Düşerim yıkılırım, dönemem geri

En erişilmez çiçekler uçurumların kıyısında açarken,

Gün batımına karşı direnirim.

 

Hey yalınayak, yalnız çocukluğum,

Bir tarla çiçeği kadar yalnız ve uzak şimdi…

Dalgalar koynunda yakamozlar kadar uçarı ve direngen.

Sevgisizlikten solsa da karanfiller,

Solan güllere, sahte ellere dokunamam.

 

Her yıl dönümünde çocuklar kış masallarıyla uyur ve uyanır

Yüzyıllar ötesinden seslenişlerini bir ben duyarım bir de Akdeniz

Şairler dönselerdi uzak denizlerden

Kutsal Bakirelerin adına adaklar adanırdı yeniden

Akdeniz mavileşirken limandan kalkan bütün gemiler dönerdi geri

O gün tan yeri ağarmak üzeredir

Düş kapıları açılır ağı ağır.

 

 

 

Hatice Elveren Peköz

 

 

 

Reklamlar

One response »

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s