1996

Kendime söylediğimiz bir yalandı aşk!

Kurduğum çocuk düşlerim hep içimizde kırılıp kaldılar hep.

Ey gökyüzündeki yıldızlar!

Aşk ölümüne ve imkânsız olarak var!

Ey rüzgâr;

Yazdan kalma bir günde savurdun küllerimi.

 

Ey aşk!

Ya tut ellerimden yâda çık git hayatımdan.

Bir gün ayrılık gelse bile söz, unutacağım!

Sonra kavuşmazlığın hüznüyle sarsılırken benliğim,

Yaşanmamış yılların inadına,

Yeraltında akan nehirlerden geçeceğim.

 

Ey zaman, seni eski kavimlerin çocuklarından ödünç aldık biz.

Kabul ettik ve aynı sevgiyle yazdık satır satırına.

Bir nehir gibi sevgiye akarken yüreklerimiz,

Aynı yüreklilikle ve aynı sevinçle içimizde gizledik seni.

Sonra adınla ormanlar büyüttük özgür ve kardeşçesine.

Sevmek bizim alın yazgımızdı!

Geçmiş zamanların tınısından gelen eski bir şarkı…

 

Ey eski kavimlerin sevenleri,

El değmemiş düşlere uzanamamışken elleriniz,

Biz yeraltı akan nehirlerden geçtik!

Ey aşk ütopyasının prens ve prensesleri,

Bırakın öyküleriniz düşlerimizde kalsın.

Ya kopup gelin o eski zamanlardan,

Ya da sonsuzluklarda buluşmak üzere elveda…

 

Hatice Elveren Peköz

 

Reklamlar