Hüzün

 

…Göçmen kuşlarla gideli, aklım uçar gider.

Hüznüm ıslatır kaldırımları.

Şimdilerde toprağa yalnızlık ektim, baharı bekliyorum.

Hüzün yüzlü insanlarla dolup taşıyor kaldırımlar.

Bilinmezlerin ötesinde, al gelinlikli düşlere uyanıyorum.

Ellerinde demet demet yalnızlıklar.

Oysa, kelebeklerin tül kanatları altında dünya…

İnsanlardan hüzün alıp, gülücük satıyorum!

 

…Ey hüzün, uzaklaş artık!

Çek git yıkık dökük düşlerimden.

Şimdi bahara giyindi pembe düşlerim.

Baharda, asık yüzlü insanlar bile şiir’leşirler.

Şehirlerin tüm pencereleri sonuna kadar açılır.

Kapı önlerinde gül gülüşlü çocuklar oynaşırlar.

Gelinlik kızlar, allı-tüllü düşlere uyur ve uyanır.

Yaz da ha geldi, ha gelecek.

Perdeleri arala ve hüzünleri çıkar üstünden.

Sokaklarda çocuklar, düğünler, şenlikler var.

Mavili, yeşiller giyiniyorum.

 

Hatice Elveren Peköz

Yalan bir senaryo yazdın ve oynamaya başladın senaryo bitti yalan bir senaryonun yalancı oyuncusu oldun hayal kurup gerçek olacağını sandın ama yanıldım...

 

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s