Kısa Şiirler

 

  1. Mayıs 199  

    DENİZ VE BEN

Bugün deniz ve ben biz olduk önce.

Sonra martılar rüzgâra karşı durarak,

Akdeniz şarkıları söylediler.

Güneş ay ve yıldızlar dalgaların koynunda uyurken

Deniz ve ben bir tutam mavi,

İki kalpte bir şiir,

Can içinde can olduk.   

   

EYLÜL                            1999

Mevsim sonbahardır artık. 

Gölgeler gri akşamlar üstüne ağır ağır yıkılır.

Eylül yeni doğan güne gül benizli çocuk.

Gül gülüşleri muştular baharı.

Yağmur damla damla gözlerimden süzülürken,

Dönüp ardıma bakmam…

 

Eylül akşam çiçekleri gibi kapanırken üstümüze,

Günü tutamaz ellerimiz,

Ağır ağır çözülürüz.

Bahar her yeni günde köknar çiçeği gibi açar içimde,

Dilim lal olur söyleyemem…

 

Ey ölüm, varlığın bir armağandır belki, isteyene seni?

Oysa içimdeki çocuk hala papatyalardan sorar baharı.

Eylül doğum çiçeklerini ağartan mevsim…

Akşam çiçekleri gibi ağır ağır açılır.

Sevgi çağlayan nehir olmuşsa içimde,

Geriye dönüp bakmam.

 

Eylül tepside sunulmuş gül bahçesidir ki, en sarı…

Kör akşamların kızıl gölgeleri altında olsa da ömürüm,

Önce mora döner Amanos dağları,

Sonra kızıla boyanır Akdeniz…

Düşerim, yıkılırım,

Küllerimden doğarım yeniden.

Yalandan kuleler yapmam..

 

Ömür öyle kayıp gider ki avuçlarımızdan,

En ağır!

Sancılı bekleyişlerde damla damla eriyip toprağa karışsa da gözyaşlarım,

İçime atarım ne varsa,

Vurulurum, kanarın ağlayamam!

 

Sonbahar bakır tasta abu-hayatı su…

Aşk zehir olsa da, ağır ağır içilir.

Narında yanıp tükenirken ömür,

Eylül, yaprak yaprak üstümüze dökülür.

Düşerim, yıkılırım!

Ama dökülen her yaprak ardına,

Öyle düşüp gitmemem…

 

Hatice Elveren Peköz

———-


ELLER                         1999

Öyle bir tutkudur ki yaşam,

Eller dost sofralarının bereketli eli.

Eller; ekmeksiz, aşsız, neşesiz.. Karanlık çiçeksiz, böceksiz ağaçsız ellere dokunamaz…

 

Öyle bir Emektir ki yaşam,

Alkışlar çınlar gül bahçelerinin.

Eller ormansız, çocuksuz düşlere uyuyup uyurken,

Umutlar ev- bark, dam toprak…

Eller yüreği orman, kucağı güldür. Sevgi bahçelerine uzanır gider…

&&&&

 Yüreğim üşür

Varla yok arasında yüreğim üşürdü.

Kas katı kesilirdi ellerim.

Bir yanım gül bahçesi bir yanım uçurum!

Yalnızlık sessizce bölerdi geceyi.

Bir yanı sen olurdun.

Bir yanım deniz…

Düşle gerçek arasında ellerim üşürdü…

Buza keserdi yüreğim,

Birden kaskatı kesilirim.

Önce su olurdum.

Sonra toprak..

Uçurumlar kıyısında yaprak yaprak savrulurdum.

Bazen de özgür bir kuş olurdum.

Sahte ellerin çözüldüğü yerde,

Yüreğim üşür..

Hatice Elveren Peköz

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s