Başak ev Barış                   

 Dünya barışı adına şiir ve türkülerden bir demet yaptım önce

Sonra yağmurla güneş arasında düşsel bir hayal kurdum

Uyandım, eteklerime başak taneleri doldurdum

Sevgi yağmurlarıyla yıkanıyordu dünyanın her bir yanı

Ne savaş vardı, ne de barut kokusu

Çocuklar kır çiçekleri gibi sere serpe büyüyordu

Şiirler, türküler, özgür ve hür!

Açlık, yokluk, hastalık, yeryüzünden silinmişti!

 

Gerçek bir düş gördüm sonra,

Acımasız savaşlarla kavruluyordu dünyanın her yanı

Çocuklar güvensiz, mutsuz, umutsuz…

İnsanlar adaletsiz ve yürekleri gökyüzüne asılı

Sevgiler karanlığın ışığında yitikti.

Dört bir yanda savaş ve korku!

Asıl sinsi bakışlar, şiir, türkü ve çocukları yakıyordu!

 

Uyandım, asıl gerçeği gördüm.

Şiddetin acımazsızlığında çaresizliğin nezdindeydi dünyanın her yeri.

Taş benlikler, gecenin karanlığında nefret tohumlarını ekmekle meşguldü.

Onlar yakarken savaşın ateşini, uyandım barış çiçekleri elimdeydi.

Tam gökkuşağının altından geçerken, eteklerime buğday taneleri doldurdum.

 

Ah şiddetin ortasında sevgiyi düşlemek ne mümkün?

Nefret ekenlerin arasında sevmek, imkânsızlık dâhilinde gibi bir şey?

Kahredici zalimlerin insafsız ve hırçın yüzünden,

Barış çiçekleri solgun ve sevgi yoksunu…

Nefret, ateş topuna ha döndü ha dönecekti.

Uyandım, başaklar boy boy şiir ve türkü olmaktaydı.

 

Sinsi bakışların yüzü, gün ışığında mutsuz olur bilinir.

Sevgi düşkünü yürekler, başağa durmuş buğday tanesidir

Ondan barış ve başaklardan umudum var hala

Karanlıklarda tohumlar boy vermez bilirim.

Tam gökkuşağı altından geçerken,

Uyandım, barışa dair bin bir tohum filizleniverdi!

 

 

 

Hatice Elveren Peköz

 

Düzenlendi…

                

—-

                 SIR                                                                    1995

Şiirimin içindeki sır sonsuza kadar saklı kalsın.

Sevgiyle üç boyutlu bir pencereden bakıyordu dünyaya.

Güzelliklerle büründürülmüş imgeler dile geldiği an,

şle gerçek karıştığında,

şe kalka yürürüm ben…

Bazen de yaşamdan yana büyük umutlar taşır yüreğim.

Beklide sevgiye dair umudum var hala.

Yaşanmış güzel şeyler var elbet.

Bakire masum kızların aşka düşmüşlüğü gibi hummalarda başım belki?

Bir gülüp ağlıyorsam neden diye kimse sormasın.

Sayfalara sığmayan bu hikâye sonsuza kadar saklı kalsın       

  

Hatice Elveren Peköz

 

***

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s