Hüzün

 

…Göçmen kuşlar gideli, aklım uçar gider.

Hüznüm ıslatır kaldırımları.

Şimdilerde toprağa yalnızlık ektim, baharı bekliyorum.

Hüzün yüzlü insanlarla dolup taşıyor kaldırımlar.

Bilinmezlerin ötesinde, al gelinlikli düşlere uyanıyorum.

Ellerinde demet demet yalnızlıklar.

Oysa kelebeklerin tül kanatları altında dünya…

İnsanlardan hüzün alıp, sevinçler dağıtıyorum!

 

…Ey hüzün, uzaklaş artık!

Çek git yıkık dökük düşlerimden.

Şimdilerde bahara giyindi pembe düşlerim.

Baharda, asık yüzlü insanlar bile şiir’leşirler.

Şehirlerin tüm pencereleri sonuna kadar açılır.

Kapı önlerinde gül gülüşlü çocuklar oynaşırlar.

Gelinlik kızlar, allı-tüllü düşlere uyur ve uyanır.

Bahar da ha geldi, ha gelecek.

Perdeleri aralıyor, hüzünleri üstümden çıkarıyorum.

Mavi gülüşlü düşlere uyanmanın zamanıdır.

Sokaklarda çocuklar, düğünler, şenlikler var.

Allı, yeşiller giyiniyorum.

 

Hatice Elveren Peköz

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s