…Göçmen kuşlar gideli, aklım uçar gider.

Hüznüm ıslatır kaldırımları.

Şimdilerde toprağa yalnızlık ektim, baharı bekliyorum.

Hüzün yüzlü insanlarla dolup taşıyor kaldırımlar.

Bilinmezlerin ötesinde, al gelinlikli düşlere uyanıyorum.

Ellerinde demet demet yalnızlıklar.

Oysa kelebeklerin tül kanatları altında dünya…

İnsanlardan hüzün alıp, sevinçler dağıtıyorum!

 

…Ey hüzün, uzaklaş artık!

Çek git yıkık dökük düşlerimden.

Şimdilerde bahara giyindi pembe düşlerim.

Baharda, asık yüzlü insanlar bile şiir’leşirler.

Şehirlerin tüm pencereleri sonuna kadar açılır.

Kapı önlerinde gül gülüşlü çocuklar oynaşırlar.

Gelinlik kızlar, allı-tüllü düşlere uyur ve uyanır.

Bahar da ha geldi, ha gelecek.

Perdeleri aralıyor, hüzünleri üstümden çıkarıyorum.

Mavi gülüşlü düşlere uyanmanın zamanıdır.

Sokaklarda çocuklar, düğünler, şenlikler var.

Allı, yeşiller giyiniyorum.

 

Hatice Elveren Peköz

Reklamlar