1987

 Ben susunca martılar ötüşür

O bildiğimiz sesler değil bu.

Ölümün sessiz çığlığı gibi…

Sesi duyulmayan haykırışlarda,

Meçhule giden o yollarda,

Bindiğimiz sessiz gemiler gibi,

Pusulasız, yelkensiz, rotasız…

 

Ondan rüzgâra karşı gelemez,

Fırtınayı dindiremezdim.

Yolunu şaşırmış bir çaresizin,

Ölümle yaşam arasında,

Karanlıklarda ışığı düşler gibi.

Yaşamın kıyısında durup,

Her an gidip geldiği

O ince çizgide durduğu gibi…

 

Ben susunca deniz köpürür

O bildiğimiz dalgalar değil bu…

Balıkçının umuda yürüyüşü,

Yaşamın yeniden başlangıcı,

Bebeğin ilk çığlığı gibi bir şey…

Sevgiye giden yollarda,

Kocaman okyanusta kayboluşlarda

Umutla ay doğar gibi…

 

Sonra cesareti yüklenip,

Hayatın kollarına tutunarak,

Umuda yol alan bindiğimiz tekneler gibi,

Bir gecenin ardından gün doğarken,

Ve ömrümüzün son deminde,

Giderken o meçhul yoldan,

Keşfedilmemiş kıtaları bulup,

Hayata yeniden dönen hastalar gibi.

Karanlıklara ay doğar gibi bir şeydir yaşam…

 

 

Hatice Elveren Peköz

 

Reklamlar