Milyonlarca yıldan bu yana,

Su akan yaşamın içinde,

Egzotik çiçekler gibi sevgiyi büyüttürdük gizlice,

Aşk rüzgarı her değişinde ellerimize,

Ebrulileşirdi rengi yaşamın..

Her yürekte hem cennet gizliydi, her yürekte isyan…

Bir sevgi vardı en uç noktasında yaşamın,

Nefret vardı hayatın karanlık hücrelerinde.

Bu döngü yüzyıllardır hiç değişmeden sürüyordu,

Taa ki; Aşk ve savaşların şekli değişene kadar…

Bir gün hayatın en hassas noktasında durarak,

Bir ipek böceği gibi kozasını örerken zaman,

Ölüm ağlarını en çok severken ördü.

Oysa çocuk yüreğimizle seviyorduk dünyayı.

İnsanlar sevişmelerden çok savaşırken bile,

Biz o vazgeçilmez tutkuyu anlatıyorduk büyüklere.

Büyükler hep aynı soruyu soruyordu;

“Neden her aşkı bağrında ayrılığı gizler?”

Yüzyıllarca çözmeye çalışırken bu sırrı.

Bazen kendileri için, sevip öldüler,

Bazen de sevdikleri için sevginin gücünü tarihler boyu okuyup yazdılar….

Oysa sevginin gücü bir kuşun kanadında,

İki kalp arasında gizliydi…

 

 

  Hatice Elveren PEKÖZ

 

 

Reklamlar