1994- Eylül

Zamanların bir yerinde sevmeye hasret bir çocuk,

Ellerinden sevgi bekliyordu.

Neydi, kimdi bilmeden?

Belki bir su damlası kadardı.

Bir yağmurdu toprağa hayat veren.

Başı-sonunu bilmeden,

İçimden bir çocuk seni seviyordu…

 

Zamanların bir yerinde karanlıklarda yürürken,

Sevmeye hasret bir çocuk ellerinden sevgiler bekliyordu.

Meltem rüzgârları saçlarımda uçuşurken,

Kimdi, neydi bilmeden,

Her şey düş oluverdi birden.

Sanki tanır gibi çok eskilerden,

Öylesine içten ve sevecen…

Bir küçük çocuk sevgi bekliyordu.

 

 

Hatice Elveren Peköz

 

 

Reklamlar