10.Eylül. 1995.

Yine daldı gözlerim,

Seyrederken denizi

Gurubun renginde akşam…

Yüreğimde dinmeyen fırtınalar.

Çalan her telefonun sesi alıp götürür taa uzaklara.

Eski bir şarkının tınısı kulaklarımda hala.

Vurgun olur deli dalgalar.

Dilsiz olur söyleyemez zaman.

Baharlar ise içimde açtırır yediveren çiçekleri.

 

Yine daldı gözlerim.

Amanos’un doruklarında seyre daldım Amik ovasını.

Geçen yılları durup bir düşündüm de,

Nelerimi alıp götürmüştü zaman.

İdeallerimi, hayallerimi, tutkularımı…

Sonra elime aldım tüm gençliğimi,

Yazdım en gerçeğini bütün gerçeğini.

Atıverdim Akdeniz’e yediveren çiçeklerini.

Elimde bir kâğıt, bir de kalemim kaldı.

O an Akdeniz oldu gözlerim.

 

Yine daldı gözlerim.

O bilmediğim uzaklara…

Yıllar boyu yollarda bir yolcu gibi,.

Alıp götürmüştü beni çocukluğum.

Amik ovasından Akdeniz kıyılarına…

İçimdeki anılar ayaklandılar bir bir.

Üstüme üstüme geldi yaşam dolu gençliğim,

‘Sus’ dedim. ‘deli yüreğim, şimdi zamanı değil.’

Bak ufuklarda yağmur ha yağdı ha yağacak.

Akdeniz ise sütliman…

Yüreğime demir almış bütün gemileri.

Arsız fırtınalar da koptu, ha kopacak…

 

 

Hatice Elveren Peköz

 

 

Reklamlar