UÇURUMDAKİ ÇİÇEK                 4.Mart. 1999.

 

Boynumda zümrüt renginden bir halka

Kolumda çiçeklerden bir çelenk…

Her unutuluş bir iz bırakırken yüreğimizde,

Geçmişten geleceğe akan sırların içinde,

Hep bir şeyler eksilir ömrümüzden.

 

Bilmem hangi zamanlar öncesinden,

Sevgililer sarmaş dolaş gezinirken,

Aynı nehirlerde yıkanıp,

Aynı çeşmelerin suyunu paylaşırken çocukluğumuz

Ve insanlar kardeş kardeş yaşarken aynı iklimde,

Uçurumlarda açan çiçeklere dokunurlardı umutla.

 

Bilmem hangi yüzyılındaydı dünya?

Ayağıma takılı prangadan bir halka,

Yüreğime atılıydı demirden bir olta.

Ve yüzümde anlamsız bir ifadeyle,

Her yolcudan seni sorar,

Küçük mutlulukları çoğaltırdım umutla…

Ah sonsuz uçurumlarda açan çiçeklere,

Bozulmamış yeminlere dokunmanın mümkünü olsa…

 

Hatice Elveren Peköz

 

 

Reklamlar