UMUT      

                          1986

Gecenin alaca karanlığında

Sevgisizdi insanlar,

Hayata yenikti umutları.

Sevenler ayrılıklara yenik.

Ağustos böceği bile susmuş

Ölüm sessizliğindeydi dünya,

Gece ise eylülde…

 

Gecenin ıssız karanlığında

Sessizce yağmur yağıyordu kaldırımlara.

Kim bilir kaç bahar geçecek,

Kaç yağmurda ıslanacaktı umutlarımız?

Kaç yaz geçecekti ayrı ayrı…

Alaca bulutların mavisine kanıp,

Kaç zaman ayrı kollarda,

Ayrı diyarlarda avunacaktı yüreklerimiz?

 

Gecenin mavi sessizliğinde,

Ayrılığa yenikti umutlarımız…

Sevgiden yoksundu insanlar.

Sisli camların ardında,

Ay ışığı değince saçlarıma,

O gece bütün yazdıklarımı yaktım.

Geçmişe dair bütün anıları sildim bir bir.

Savurdum küllerimi denizlere.

Gece ise, eylülde sonbahar…

Uzadıkça büyüyordu karanlıklar.

 

 

Sabahın buğusu aydınlığında,

Sahile doğru bir uzandım da,

Akdeniz oldu gözlerim.

Dalgalar yakamozlarda suskun,

Çocuklar küskündü sevgisizliklere,

Nasırlaşmış kalplere küskün.

Ondan ayışığından rüzgârgülü yapıtım çocuklara.

Bulutlar taktım kanatlarına mavi mavi…

Mavi düşler gören tüm insanlarla,

Sevgiye giden yollardan geçtim.

Onların ise, bir denizeydi tutkuları,

 

Hatice Elveren Peköz

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s