Yağmur

Yağmur

Nisan yağmurları yağmıyor şimdi.

Susamış topraklar suya kanmadan bulutları alıp gitti.

Tüketiciliğimiz, tükenmişilği içinde yitiriyoruz yağmuru.

Suyu, havayı, ağacı…

Nisan ıslatmıyor umutlarımızı.

Kalabalıklarımız arasında eriyip gidiyor zaman.

Yağmurlar ağacı kesen ellerimize küskün.

Tüketiciliğimizin tükenmişiiği arasında hayat yüklü bulutlar gitti.

Toprak susuzluktan çatlasa da yağmıyor

Nisan yağmurlarıyla düşlerimiz yitti…

 

Dün gibiydi herşey

Ayşa Teyzeye gittim

Zaman çukuruna düşmüş ve yıllar sonra dönmüş gibiydim

Evler yollar, balkonlardan sarkan sardunyalar, ardıç kuşları aynı

Etrafımızda tanıdık tanımadık yabancı similar

Komşular biraz veya çoktu.

Hanım elleri kokarken toprak biraz düş bir tutam masal olmuştuk.

Oysa bu yollardan geçmişiliğimiz, onlarla aşka düşmüşlüğümüz vardı.

Durup bir mola verkek istediğimiz gün

Akasya ağacının altından akıp geçmişti zaman

Hayriye abla gideli buralardan

Nehir sokağından sevililer geçmiyor artık

Akasya ağacı atlas yorganı gibiydi oysa

Her yaprağı şuha kalkan kız gibiydi.

Onu kestikleri gün yüzlü çocuklar ışığı göremediler.

Ayşe teyze ile Hayriye ablayı kimseler görmedi bir daha

 

.

Hatice Elveren Peköz

 

 

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s